صبا کوچولو

مامان صبا در حال خواندن یک کتاب تربیت کودک بود با عنوان چگونه به کودکان آداب معاشرت بیاموزیم؟

صبا اومد و کتاب رو گرفت. مامانی پرسید: چی نوشته؟!

صبا با اعتماد به نفس کامل گفت:

به نام خدا.....

هر چی نی نی خواست بخره!

من اصلا نفهمیدم از کجا فهمید که اون کتاب در چه موردی بود؟ اما چیزی که مسلمه اینه که براش مهم بود که چیزی که دوست داره براش بخریم و عذر و بهانه ای در کار نباشه! خدا عاقبت ما و این نی نی رو به خیر بگرداند! انشالله!

این هم یک عکس از روزگار کودکی صبا (۶ ماهگی). یادش به خیر!

صبا خانم مدتی است که سخنوری را به حد اکمال رسانده اند و برای تفهیم مطلب به شنونده از مثال و تشبیه هم استفاده می کنند.  مثلا هر چیز نرمی را به پتوی نرمالو (یعنی خیلی خیلی نرم) یا هر صدای ظریفی را به صدای پیشی و هر صدای کلفتی را به صدای موتور تشبیه می کند.

در مورد آبمیوه گیری هم دیروز گفت: انگار پرتقالها سوار چرخ و فلک شدند!

(در ضمن خدا را شکر که دختر به این خوبی به ما داده! گفتم شاید از عالم غیب هم کسی به این وبلاگ سر بزند و بد باشد که ما علت اصلی همه این با مزگی ها و شیرین زبانی ها را فراموش کنیم!)

 خدانگهدار (و به قول صبا که میگه از کتاب یادگرفته) به امیدار!!

صبا خانم جدیدا متوجه شده اند که دیگر باید شیر خوردن را کنار بگذارند و به جمع انسانهای فرهیخته تر بپیوندند! این مساله سخت موجب رنجش خاطر شده و به همین دلیل هم به هر صورتی تلاش می کنند که این اتفاق حالا حالا ها نیفتد (صبا الآن تقریبا 26 ماهه است.)

از کلیه روشهای پیشنهادی تنها این روش کمی جواب داده است: تکیه بر جنبه عاطفی قضیه! که اگر شیر بخوری مامانی ضعیف میشه و حتی موهاش میریزه و دندونهاش می افته و فجایع دیگری که نوشتن آنها اینجا احساسات عمومی را جریحه دار می کنه!

حالا صبا چیکار می کنه؟ گاهی اوقات کمی شیر می خوره و چک می کنه که ببینه موها یا دندانهای مامانی سالم است یا داره می ریزه... بعد با خوشحالی میگه: آخ جون! نمی ریزه! بازم بخورم! گاهی وقتها هم که دیگه خیلی دلش شیر می خواد و چاره ای نداره، میاد و میگه یک کم بخورم که یک کم بریزه!